Το ζητούμενο

- Θα βγάλω τα ρούχα μου μισό λεπτό και θα μπω μέσα.

- Όχι, όχι μη βγάλεις τα ρούχα σου σε παρακαλώ.

- Θες να μπω με τα ρούχα εεεεε... Κανένα πρόβλημα.

- Όχι, καλύτερα μην μπεις καθόλου. Εξάλλου σε λίγο θα βγω κι εγώ.

- Ε και τι θες να κάνω;

- Ξέρω γω, κάτσε εκει στην άκρη.

- Γιατί στην άκρη;

- Αν δεν σ αρέσει η άκρη κάτσε όπου θες... Δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Μόνο σε παρακαλώ μη μπεις μέσα.

(Πάει κάθεται στην άκρη)
- Ωραία. Και τώρα τι;

- Εεεεεμ. Ξέρεις τι ώρα είναι;

- Έντεκα και μισή

- Ωραία ώρα η έντεκα και μισή... δεν είναι μετά τις δώδεκα αλλά ούτε και σαν την δέκα παρα τέταρτο. Δεν μ' αρέσει καθόλου η δέκα παρα τέταρτο.

- Κάτι μου λέει πως ούτε εγώ σου αρέσω;

- Όχι, κάθε άλλο. Αν πριν από λίγα χρόνια μου έλεγαν οτι θα βρίσκομαι σε ένα τζακούζι σαν αυτό με μια κοπέλα σαν εσένα θα... θα... Δεν ξέρω ακριβώς τι αλλά θα ήταν έντονο.

- Ε τότε γιατί δεν μ' αφήνεις να μπω μέσα;

- Δεν είναι αυτό το ζητούμενο... Πάντως υπάρχει λόγος.

- Και γιατί κάθεσαι εκει μέσα κουλουριασμένος. Το τζακούζι είναι για να χαλαρώνουν οι άνθρωποι.

- Ναι ναι... οι άνθρωποι. Αυτοί δεν ήταν που πέθαιναν από την πανώλη;

- Αυτοί ήταν ναι... αλλά πως σου ρθε τώρα αυτό;

- Η πανώλη δεν σκότωνε και τα ποντίκια;

- Δεν είμαι σίγουρη... Υποθέτω πως ναι... αλλά και πάλι που κολλάνε όλα αυτά;

- Σκέψου άμα πεθαίνανε τα ποντίκια πόσες ροδίτσες στα κλουβιά θα μένανε ακίνητες; Θλιβερο, πολύ θλιβερό.

- Καλά είσαι τρελός. Φεύγω.

- Όχι, όχι σε παρακαλώ... Ορίστε θα βγώ από το τζακούζι.

...

- Ε και τί περιμένεις;

- Να... Μπορείς να γυρίσεις από την άλλη;

- Δεν είναι το πρώτο που θα δω ξέρεις

- Σίγουρα, αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο.

- Καλά, άντε
(γυρίζει την πλάτη)

...

- Τελείωσες, να γυρίσω;

- Όχι, ακόμα περίμενε λίγο

...

- Άντε τελείωνε βαρέθηκα.

- Μισό λεπτό ακόμα

...

- Έτοιμος ή όχι εγώ γυρνάω

- Ε.. δεν έχω βγει από το τζακούζι

(γυρνάει απότομα)
- Μα καλά με δουλεύεις; Γιατί δεν βγήκες;

- Αυτό είναι το ζητούμενο!

- Αυτό είναι το ζητούμενο!!! Πλάκα μου κάνεις;

- Δίκιο έχεις. Πολύ χαζό... πολύ χαζό... δεν είναι αυτό το ζητούμενο.

- Αυτό ήταν φεύγω.

(βγαίνει απότομα έξω)
-Να κοίτα, βγήκα!

- Είδες δεν ήταν και τόσο δύσκολο!

- Είσαι χαρούμενη τώρα;

- Δεν θα το λεγα. Αλλά καλύτερα να σε βλέπω όρθιο παρά κουλουριασμένο.

- Γιατί δεν είσαι χαρούμενη; Έχεις προβλήματα;

- Δεν είναι αυτό το ζητούμενο.

- Ναι σωστά. Συγνώμη.

- Ωραία και τώρα που βγήκες τι;

- Εεεεεε μήπως να ξαναμπώ;

- Ούτε να το σκέφτεσαι

- Κρυώνω...

- Άσε την γκρίνια και σκέψου

- Πάλι; Βαρέθηκα.

- Και δεν σου φαίνεται

- Δεν έχεις και πολλά άλλα να κάνεις μέσα σε ένα τζακούζι ξέρεις.

- Τι θα λεγες να σκουπιστείς και να πάμε στην κρεβατοκάμαρα

- Αποκλείεται! Αρνούμαι να γίνω σκεύος ηδονής.

- Χαχα! Έχεις ιδέα για τι πράμα μιλάς;

- Όχι, αλλά το άκουσα στην τηλεόραση και μου άρεσε.

- Μπα! Και τι άλλο άκουσες στην τηλεόραση

- Δεν είναι αυτό το ζητούμενο

- Και τι είναι πια το ζητούμενο;

- Όχι δεν κατάλαβες. Στην τηλεόραση άκουσα "δεν είναι αυτό το ζητούμενο".

(μικρή παύση)

- Ο μόνος λόγος που δεν σε πνίγω αυτή την στιγμή είναι η επαγγελματική δεοντολογία.

To (δαγκωμένο) μήλο της Εδέμ

Δείτε αυτό

Σταματείστε λίγο... αναλογιστείτε τι είδατε... ξαναδείτε το

Πάρτε βαθειά ανάσα, ηρεμείστε και σκεφτείτε ένα γαλήνιο βράδυ στην βεράντα του εστιατορίου "το μήλο της Εδέμ". Ο ήλιος έχει μόλις δύσει και η αύρα του δειλινού κάθε τόσο χαιδεύει τις άκρες του τραπεζομάντιλου και παίζει με την φλόγα του κεριού που στέκεται μόνο του ανάμεσα στον Γιάννη και την Μαρία.

"Πως σου φάνηκε το γεύμα;" Λέει ο Γιάννης βλέποντας την Μαρία να ανασηκώνει το βλέμα της για να συναντήσει το δικό του.
"Ήταν φανταστικό, ευχαριστώ πολύ. Όσο σκέφτομαι οτι παραλίγο να μην δω το mail σου και να χάσω αυτή την υπέροχη βραδιά... Πάλι καλά που είχα το iphone στην δουλειά και μπήκα από τον safari και το είδα. Τι θα γινόμουν χωρίς αυτό."
"Ναι το iphone είναι πραγματικά φοβερό. Όταν μου έστειλες SMS προχθές και μου είπες οτι ήθελες να βγούμε ήμουν τόσο χαρούμενος που μπήκα αμέσως στο ιντερνετ και έκλεισα θέσεις εδώ. Αν δεν είχα το iphone θα έπρεπε να περιμένω ώρες μέχρι να πάω σπίτι και να κλείσω απο κει... δεν υπήρχε ούτε ένα macbook εκεί κοντά... καταλαβαίνεις;"
"Σε καταλαβαίνω, μου έχει τύχει κι εμένα. Ήμουν στο σπίτι μιας φίλης μου και ήθελα να τις βάλω να ακούσει ένα τραγούδι. Μου δίνει λοιπόν το laptop της και , αν είναι δυνατόν δεν ήταν mac. Πως να μπω στο i-tunes να το κατεβάσω. Της το λέω και μου λέει να το ψάξω στο youtube... Το youtube της Google... δεν έχουμε ξαναμιλήσει από τότε."
"Μην συγχύζεσαι για χάρη της, κάτι τέτοιους τύπους δεν αξίζει να τους συναναστρέφεσαι."
"Χαίρομαι που επιτέλους γνώρισα έναν άνθρωπο που εκτιμά την apple και με καταβαίνει. Τι λες να πάμε σπίτι σου, και να συνδέσουμε το i-phone με το i-pad να δούμε τι θα γίνει;"

Η Μαρία κλείνει το μάτι στον Γιάννη όλο νόημα. Μια μικρή ένοχη σιωπή ακολουθεί.

"Ξέρεις Μαρία, δεν έχω i-pad"
"Ε;"
"Βλέπεις δεν το θεωρούσα και τόσο απαραίτητο μιας και..."
"Πες μου οτι δεν μιλάς σοβαρά! Πες μου οτι δεν το είπες αυτό!"
"Συγνώμη, αν το θεωρείς τόσο σημαντικό μπορώ να πάρω ένα... να τώρα θα το παραγγείλω από το i-phone"
"ΜΗ ΜΟΥ ΛΕΣ ΕΜΕΝΑ ΓΙΑ I-PHONE! Πρόδωσες την εμπιστοσύνη μου... Κι εγώ... Κι εγώ..." Η Μαρία ξεσπάει σε κλάματα
"Κι εγώ που νόμιζα οτι αγαπούσες εμένα και την apple... Πως θες να σε ξαναπιστέψω μου λες... Αλλά όλοι ίδιοι είστε, με τα i-phone και τα macbook, αλλά όταν έρχεται η ώρα να δείξετε αφοσίωση και να αγοράσετε το i-pad την κάνετε με ελαφρά πηδηματάκια... όλοι ίδιοι είστε ΟΛΟΙ!! ΟΛΟΙ!!! Θα σε σβήσω από την ζωή μου, και θα καταγγείλω τον λογαριασμό σου στο site." Η Μαρία φεύγει κλαίγοντας από το εστιατόριο

Ο Γιάννης μετά από λίγα λεπτά αμηχανίας σκέφτεται.... "φτου γαμώτο... πάμε πάλι πίσω στο facebook"

Του κανένα το όνομα ξέρω
Και τους ήχους ακούω στη σιωπή
Το σκοτάδι έχω μάθει και βλέπω
Το ποτέ ξέρω πότε θα 'ρθει

Θα σου δείξω το τίποτα αν θέλεις
Το μηδέν να μετρήσω μπορώ
Πουθενά έχω μάθει που είναι
Ξέρω τι συντελεί το κενό

Ξέρω ό,τι δεν θα 'λεγες "κάτι"
Κάθε μη ρωτημένο γιατί
Ξέρω ότι δεν βλέπει το μάτι
κι ότι ανθρώπου δεν πιάνει αυτί

Ένα πράγμα μονάχα δεν ξέρω
που είναι κτήμα στον κόσμο κοινό
...
...

Blog Award

Σήμερα ο Θεός μου έδωσε το βραβείο "Swedish Watterbottle Penis Award" και είμαι πολύ χαρούμενος

Αποφάσισα να μην το δώσω σε κανέναν γιατί ο Θεός το έδωσε σε μένα. Αν σας αγαπούσε κι εσάς θα σας έδινε κι εσάς.


Παρόλα αυτά αν κάποιος θεωρεί εαυτόν αντάξιο ή απλά το θέλει πολύ πολύ πολύ μπορεί να το πάρει (να το μοιράζεσαι ε;) και σε καλή μεριά.